Het groeten

Het groeten in een JKA-karateclub

‘Teku-Kan’ betekent ‘de club waar de karate van Satoshi (Miyazaki) wordt beoefend’. Onze ‘Sempai’ was zo onder de indruk van wat hij leerde bij zijn leraar, dat hij een club oprichtte om die kunde, die meer was dan ‘zomaar sporten’, verder te zetten. Het promootte totale inzet, hardheid, moed, zelfkennis, doorzettingsvermogen, respect, zelfcontrole; het was gewoon een ‘levensstijl’.

Pas later vertelde Miyazaki-Shihan dat hij deze manier van karate-doen geleerd had bij Nakayama-Shihan, één van de grondleggers van de JKA-Shotokan-karatestijl. Dit is dan ook de reden waarom Teku-Kan zich blijft richten naar de JKA-stijl.

Basiskenmerken van deze karatestijl zijn:

Deze levensstijl is juist het verschil tussen sport-karate en onze (traditionele) karate, en het geeft onze karate een meerwaarde; Het is dan ook erg belangrijk dat Teku-kanners zich bewust zijn van deze levensstijl en deze ook tot uiting brengen. Kenmerken worden beschreven in de Dojokun, die je elders op onze website uitgelegd vindt, en die samengevat verwoord wordt als:

En buitenstaanders moeten het kunnen zien dat we een levensstijl hebben. Dat is minder toonbaar voor wat betreft zelfkennis, eerlijkheid en inzet, maar zeker voor wat betreft zelfcontrole en etiquette. Karateka’s zijn hoffelijk en hebben zelfbeheersing en presence: ze hebben een LEVENSSTIJL! Dit maakt deel uit van de identiteit van een zwarte gordel (inbegrepen instructeurs en examinatoren), en ze moet aangeleerd worden aan beginners.


- - - - - - - - - - - - - -


JKA-Belgium (onze nationale JKA-familie) startte vorig jaar met de doelstelling om de uiterlijke kenmerken van onze levensstijl ‘nieuw leven’ in te blazen. Een eerste initiatief (vorig jaar) was ‘een correcte Karategi’ (zie ook http://www.jka-vlaanderen.be/tekst.asp?ID=471&Rel=), en dat was succesvol, kijk maar eens hoe netter en ‘onbeplakt’ onze gi’s worden.

Voor 2010 ligt de focus op ‘het groeten’, dat een basisuiting is van onze levensstijl.

'Oss'

'Oss' (in het Vlaams uitgesproken als ‘Oess’) is een eenvoudige, maar zeer specifieke en duidelijke groet. Het betekent elkaar erkennen en waarderen als karateka, vooral als JKA-er. Het betekent ook dat onze levensstijl belangrijk en essentieel is voor ons. Voor een zwarte gordel is 'Oss‘ een 'natuurlijk' iets dat bijna deel uitmaakt van onze identiteit; het is een bewijs van zijn levensstijl. Voor een kyu-graad (een leerling) is 'Oss' de uiting van zijn vrije keuze om deel te nemen aan deze levensstijl.

Dus ..., waar en wanneer we elkaar ontmoeten, groeten we 'Oss‘:

Samengevat : wanneer JKA-ers elkaar ontmoeten.

Er is echter niet alleen de groet, er zijn verschillende situaties waar gegroet wordt, elk met een eigen procedure, en deze gaan we nu iets nader bekijken.

Begin en einde van de training

Eerste in de rij: hoogste gordel van eigen club
Sensei (de lesgever vooraan) initieert het knielen en opstaan

Staande groet

Vanuit Hachiji Dachi (Yoi-stand)

Rij-groet

Eerste leerling van elke rij zorgt voor correct oplijnen (eventueel met bevel ‘Seiretsu’ (lijn u))
Leerlingen staan in Shizentai
Lesgever beveelt de begroeting door 'otagai ni … rei'
Leerlingen voeren de ‘staande groet’ uit
Lesgever beveelt , indien nodig, het doorschuiven

Groet aan de lesgever

Leerling richt zich tot de lesgever met een ‘staande groet’; na toelating vanwege de lesgever, stelt de leerling zijn vraag; na het antwoord bedankt de leerling met een ‘staande groet’.

Vervoegen of verlaten van de training

Vervoegen
De leerling wacht bij de ingang in Seiza
De lesgever geeft, met een teken, toestemming tot het vervoegen van de training
De leerling groet (voorhoofd tot bij de grond, in Teku-kan: handen in de vorm van het clubteken) en vervoegt de training
Verlaten
Identiek aan ‘groet aan de lesgever’

Specifiek in Teku-Kan

Foto van Miyazaki-Shihan

Deze foto (die op de Shomen-plaats staat) symboliseert het geheel van waarden binnen de JKA-instructie, en deze ‘waarden’ respecteren we. De leerlingen blijven dus altijd op een eerbiedige afstand. Indien men om een of andere reden toch dichterbij de foto moet komen, dan groet men met de ‘staande groet’.

Het aanspreken van lesgevers, instructeurs en collega’s

Omtrent Senseï : in de beginjaren van het karate in België werd de aanspreking ‘Sensei’ (verkeerdelijk) begrepen als ‘meester’(= iemand die hoge staat van inzicht en kunde bereikt heeft). Daarom werd deze aanspreking binnen Teku-kan voorbehouden aan meester Miyazaki, en was men weigerachtig om deze aanspreektitel t.o.v. anderen te gebruiken.
Blijkt nu echter dat er hieromtrent een misverstand was. Senseï is de normale Japanse aanspreking voor een leraar, een instructeur. Wil men echter het meesterschap van iemand benoemen dan spreekt men van ‘Shihan’. Reden waarom we van nu af aan spreken over Miyazaki-Shihan.
Gevolg hiervan is natuurlijk dat we binnen Teku-kan ons taalgebruik enigszins moeten aanpassen.

Binnen Teku-kan

Voor iedereen

Teku-kan heeft een groep ‘clubinstructeurs’ (zie de website). Het zijn zij die de verantwoordelijk hebben genomen en zich inzetten om in onze club kwaliteitsvolle karate-instructie te geven. Tijdens de training hebben zij een speciaal statuut. Telkens zij aangesproken worden in hun ‘instructie’-functie gebeurt dit met de aanspreking Sensei (=leraar), ook buiten de training.
Elkeen die les geeft tijdens een training wordt aangesproken met Sensei, ongeacht of hij een clubinstructeur is of niet, want op dat ogenblik is die persoon leraar.

Voor zwarte gordels

Tussen zwarte gordels wordt de ‘oudere’ (op vlak van karate-ervaring) aangesproken met Sempai (=oudere).

Voor kyu-graden

Zwarte gordels, buiten het instructie-gebeuren, worden steeds aangesproken met Sempai.
Buiten de training hoeft de aanspreking ‘Sensei’ niet gebruikt te worden. De aanspreking Sempai blijft verkieslijk, omdat dit een relatie binnen de club aangeeft.

Buiten Teku-kan

Externe Karate-leraren die een mandaat hebben dat het clubniveau overstijgt, worden ook buiten de training aangesproken met Sensei.

De opstelling bij aanvang en einde van de training

Betreden en verlaten van de dojo (trainingszaal)

De dojo is de ruimte die ons toelaat onze karate te beoefenen; en als we die ruimte betreden dan veronderstelt dit van ons een speciale aandacht en inzet. Om ons hiervan bewust te maken groeten wij (‘staande groet’) bij het betreden van de dojo.
Bij het verlaten van de dojo doen wij hetzelfde om de dojo te bedanken voor de gelegenheid om ons te verbeteren in karate.
Zoals gezegd waarderen wij in Teku-kan onze clubinstructeurs. Daarom wordt hen bij het in groep betreden of verlaten van de zaal ruimte gelaten om ongehinderd binnen of buiten te gaan.

Laattijdig vervoegen van de training

Onderdeel van de Dojokun is de zelfcontrole of discipline. Dit betekent dat elkeen zijn uiterste best doet om op tijd te zijn voor de training (is ook een vorm van hoffelijkheid). Het kan echter altijd gebeuren dat men geen kans ziet om op tijd te zijn, en dus laattijdig is. Niet alleen past men dan de groet-procedure van ‘vervoegen van de training’ toe, maar in Teku-kan wordt ook verwacht dat u zichzelf een conditie-oefening oplegt (20x pompen, of 30x MaeGeri, of 20x situp).