Sempai staf

4° DAN

'Chips-king'

Een krijger ging heen...

'Staf was het voorbeeld van de volksmens: eerlijk, direct, recht voor de raap, en altijd klaar met een gevat antwoord. Hij trainde zoals hij was, zonder voorbehoud en rechtuit; als je tegen Staf stond, wist je het!
Ook hij startte, net als sempai Johan, in 'de Maïsstraat', om na enige omzwervingen in andere Gentse clubs terecht te komen in Teku-kan. Hij was één van de weinigen die Teku-kan met andere clubs kon vergelijken en zijn liefde voor de club was één der mooiste complimenten die men onze club kon maken.
Jarenlang stond hij in Gent bekend als 'Gust van 't frietkot op het Groenselmarktje' (zie foto hieronder).

Was het zijn volkse aard of zijn Gents accent, zeker is dat hij in een speciaal schuifje lag bij Miyazaki-shihan, die hem de eretitel 'Chips-king' gaf.'
(uittreksel uit het 25-jaar Jubileumboek van Teku-kan, vrij weergegeven).

Dit (hieronder) was de foto waar hij het meest fier op was, samen met Nakayama-shihan en Iida-sensei. Met zijn fijn gevoel voor humor noemde hij dit: 'de drie Sensei's' waarna hij wel vlug toevoegde: 'maar niet allemaal op hetzelfde domein natuurlijk'; dit was Staf ten voeten uit.

De laatste maal dat ik hem zag was na het clubexamen van 2 april ll., met spijt dat enkele leden niet geslaagd waren, want 'ze deden toch allemaal zo hun best'; zo was hij, altijd proberen om het positieve in iemand te zien.

Donderdag 14 april 2011 kreeg hij een hersenbloeding, een erg zware. Nog twee dagen bleef men aan hem werken, maar vruchteloos. Zaterdag werd alle hoop opgegeven. Hij verliet ons: 74 jaar jong...

Aan zijn vrouw Simonne en hun kinderen onze diepe en welgemeende deelneming in deze moeilijke dagen. In volle navolging van zijn typische bereidwilligheid tot helpen besloten zij tot orgaan-donatie; zo blijft hij, zelfs na zijn dood, mensen helpen. Wat een mooi eerbetoon aan Staf! Het moge hun een troost zijn.

Staf, we zullen je missen ... maar zeker niet vergeten!

Sayonara ...

-----------

Boodschappen van Teku-kanners

-----------

(Kathleen)

ik permitteer me om de mail die Staf (ik noemde hem altijd sensei Cneuvels) me vorig jaar stuurde, door te sturen. voor mij een illustratie van zijn schitterende zijn...
oess,

BESTE KATHLEEN

HET ZAL U MISSCHIEN VERWONDEREN VAN EEN MAILTJE VAN STAF( SENSEI CNEUVELS) TE ONVANGEN,MAAR IK BEN ZEER NIEUWSGIERIG OM TE WETEN HOE JIJ, HET GINDER STELT?
WANT OOIT HEB IK MET DE ZEEMACHT EENS ZES MAAND,IN NEW YORK GEWEEST,EN SPECIAL IN BROOKLYN,WAAR ONZE T’HUIS BASSIS WAS,
HET VRIJHEIDS STANDBEELD, CONEY ISLAND,RADIO CITY HALL,EMPYER BUILDING EN ZO VERDER.
DAT HET GOED MAG GAAN GINDER, EN GROETJES VAN SIMONNE EN EEN KUS VAN STAF.
TAKE CARE OFF YOUR SELF AND GOOD LUCK

------------

(Gerrit De Clercq)

Staf was een fijne man.
In Gent had hij een frituur die tot de betere gerekend mocht worden en toen hij ze overliet, ging hij af en toe zijn dochter nog een handje helpen in haar eigen zaak De liefde voor de friet, Vlaamser kan het toch niet?
Hij was - als ik even een cliché mag gebruiken – een van de pijlers van Teku Kan. Allicht waren er jongeren die technisch begaafder waren dan hij, maar dat gaf niet: leeftijd was aan Staf niet besteed. Als de sempai hem vroeg om les te geven, dan stond hij daar, als een rots. En als jongere snaken zoals ik totaal uitgeput met hun tong uit hun bek stonden te hijgen, dan zei Staf “allez komaan, alles uit de kast”. En dat deed je dan gewoon. Kime was voor Staf geen ijdel woord. En na de training had je toch atlijd het gevoel dat je beter was dan voor de training.
Niet dat ik hem van nabij gekend heb, maar een training van Staf, die bleef aan je ribben plakken.
Staf kon mensen even hun grenzen doen verleggen, even boven zichzelf uitstijgen. Niet dat hij hogere diploma’s had, bijlange niet. Hij was ook niet de man van de lange babbels en af en toe vergat hij wel eens een naam. Maar hij kon op zijn eigen manier best gevoelig uit de hoek komen en jongere mensen inspireren
Er mogen, wat mij betreft, meer Stafs in deze wereld rondlopen.
Oss, Sempai.

--------------

(Diedrik en Roel)

Sempai Staf, zo zullen de meeste van de Teku-kan-jongeren zich u herinneren: als die grote lieve scheidsrechter die altijd vond dat we het schitterend gedaan hadden, maar dat die ene techniek toch nog ietske beter kon zijn; of die ook nog een laatste aanmoediging gaf waardoor je toch iets beter je best deed.

Bedankt Sempai Staf, voor al uw wijze raad.

-------------

(Bram Robichez)

Sempai Staf was één van de clubleden die ik het meest respecteerde. Jazeker, respect voor zijn leeftijd, wijsheid en ervaring, maar vooral voor zijn ingesteldheid en de manier waarop hij karate beoefende.
Mijn vroegste herinnering aan Staf was in de jaren 80. Ik was toen nog witte of blauwe gordel en héél fanatiek met karate bezig. Uit iedere training wou ik het maximum halen, waardoor ik redelijk snel vooruitgang boekte.
Hogere gordels bezag ik met ontzag, maar ook als een gelegenheid om me met hen te meten en me uit te leven.
En het is precies zoals de Sempai schrijft: als je tegen Staf stond, dan wist je het !
Staf was één van de sempai’s die mijn jeugdig enthousiasme onderkende en stimuleerde. Ik ga nooit vergeten hoe hij zich als hogere gordel ten dienste stelde van mijn nog prille karatecarrière en niet te beroerd was om me te complimenteren als ik met een techniek binnen zat, en zelfs aan te moedigen nog vlugger en harder te werken. Om daarna het goede voorbeeld te tonen en zelf een snoeiharde mae-geri te plaatsen natuurlijk.
Moed, nederigheid, eerlijkheid, zelfcontrole en hoffelijkheid: wie Staf heeft gekend weet dat hij die waarden, samen met een gezonde dosis zelfrelativering, in zich droeg.
Staf was voor mij een voorbeeld en een inspiratiebron in het proberen doorgeven van deze waarden aan anderen.
Veel sterkte aan Simonne en de familie.

------------

(Myriam Tuytschaever)

Ik weet nog toen ik je een paar jaar geleden tijdens een training bij Tekukan zag en ik maar moeilijk kon geloven toen ik je leeftijd hoorde.
Met verwondering kijkende, vertelde je in t sappig Gents : de knieën gingen nie goe ne mier mee ...moar oals ik kunne, toens durf ik nog wel ne kier traine
Tot je 2 weken geleden je opwachting maakte tijdens de examens. Ik stond aan te schuiven met mijn boekje en vertelde onomwonden : k heb eu gemankeerd (verwijzend naar het clubfeest).
Je noteerde de punten voor de kandidaten 3de kyu en ben blij dat ik je toen nog eens gezien heb.
Ik herinner mij vooral de grote zin voor humor - dat was zo typisch Stan !
Je bleek heel geliefd bij iedereen en kon mensen met een paar zinnen aan t lachen brengen.
Het is lovenswaardig dat je je voor de karate bleef inzetten - als ze je nodig hadden, dan was je er ook.
We goan eu missen !!

------------

(Johan Flamang)

Beste staf,
Ik herinner me nog altijd dat wanneer ik terug kwam van een Kinshasa- vlucht bij Sabena en ik nog eens kwam trainen....... je mij altijd aansprak met de woorden: "citoyen comment allez-vous?"(ter verduidelijking: dat zeggen de zwarten in Congo tegen mekaar)....Ook nu nog op je laatste clubfeest Staf sprak je mij zo aan.!
Ik was tien jaar toen ik met mijn ouders in het toenmalige Congo verbleef en de samenloop van de geschiedenis maakte dat gij u toen ergens in Matadi bevond ( als kok op de Kamina bij de belgische zeemacht...).
Tijdens mijn loopbaan als flight engineer bij Sabena kon ik die herinneringen aan Afrika telkens weer in je bijzijn levendig houden, en je genoot er met volle teugen van om te horen hoe het "ginder" nog allemaal verliep......Bij pot en pint aan den toog in de cafetaria haalde je uw herinneringen op, en ik de mijne..en ze pasten in mekaar als een puzzle!
Ik zal onze babbels missen die we met elkaar hadden .....Je was een wereldburger Staf! Geniet nu van je verdiende rust.

----------

(Jan De Vilder)

Staf, van je plotse heengaan ben ik wel efkes geschrokken.
Nochtans, ben ik ben niet lang genoeg bij Teku-kan om je goed te kunnen kennen.Toch heb ik enkele keren met je samengewerkt om de toestroom van karateka's op te vangen (te dispatchen), bij het begin van de stage in Gent.
De laatste keer heb ik je als scheidsrechter aan het werk gezien op de Teku-kan-cup op 26 maart 2011. Indrukwekkend om te zien hoe jij, de reusachtige Staf, de kumite-wedstrijdjes van die, kleine Benjamins met heel veel geduld in goede banen probeerde te leiden.
Staf, we zullen je zeker missen!
Aan Simonne en kinderen wens ik heel veel sterkte!
Oss Sempai !

------------

(Luc Mussche en Margie)

We schrijven het jaar 1997-'98, Enrico stapte als 7-jarige Teku-kan binnen om karate te leren.
Een maand later startte ik ook met de eerste basistechnieken van karate.
Na een half jaartje trainen kwam de eerste Tekukan Cup + feest eraan en daar heb ik Sempai Staf en zijn Simonneke pas goed leren kennen. Na schitterende demonstraties en wedstrijden was er s’avonds het grote Tekukanfeest (toen nog in Mariakerke). Zoals de meeste leden was ik daar dus ook aanwezig met mijn gezin, wel wat onwennig omdat wij nog niet zoveel mensen kenden wat dan ook in het oog gevallen was van Sempai Staf. Na een babbel en een lach werden we onder de vleugels van Cneuvels genomen en schuifden we bij aan de tafel van Sempai Staf. Sindsdien is mijn bewondering steeds toegenomen voor hem; hoe warm hij met iedereen om ging.
Te jong te vroeg wie zal het zeggen en onverwacht van ons heengegaan. Eén ding is zeker je blijft altijd een grote meneer voor ons.
“God zegene en beware u”

------------

(Stefan Willems)

Terugdenken aan Staf zal altijd gepaard gaan met een glimlach. Ik ben fier te mogen zeggen dat ik Staf gekend heb, en dat ik met hem getraind heb. Ondanks zijn gevorderde leeftijd was Staf een karateka in hart en nieren, hij "stond" er, en was altijd een toegevoegde waarde op de training. En natuurlijk ook erna, want hij stond steeds klaar met een kwinkslag, mopje of sterk verhaal, met een zin voor relativering die een voorbeeld voor ons allen kan zijn.
Ik had het voorrecht 2 weken geleden nog samen met hem clubexamen af te nemen. Hoewel hij de praktische kant van de zaak overliet aan anderen bleek dat hij zeer goed kon aanduiden wat "echt" karate was, en wat niet.
Staf gaf zijn mening duidelijk en op een "volkse" wijze, maar met respect voor iedereen, en door iedereen geapprecieerd.
Ik mis hem nu al!!!.

------------

(Antoinette Bruyneel)

Staf, maane moit, maane wireld es in iene kier veel kleinder geworde...

------------

(Edwin Vandermeulen)

Toen ik met karate begon zal Staf zo ongeveer midden de veertig jaar oud geweest zijn. Wanneer je als lagere gordel wist dat je tegen Staf moest vechten, tja, dan werd het allemaal toch wat spannender.
Een loeier van een tegenstander in kumite, maar dan wel altijd met een grote grijns.
Ook buiten de training een créme van een vent. Vriendelijk, goedlachs, behulpzaam, eerlijk. En een goeie frietkotbaas. Ook wanneer ik na jaren nog eens kwam opdagen, kreeg ik onmiddelijk een enthoesiaste begroeting alsof ik nooit weg was geweest.
Ik heb Staf altijd "nen echte" gevonden.
Oss Staf.

------------

(Geert Joris)

Altijd, als je in de kleedkamer van de GUSB binnenkwam, was het meteen duidelijk als Staf er was. Zelfs de laatste jaren als hij niet meer trainde. Er heerste dan een andere sfeer. Er werd meer maar ook anders gelachen. Mannen hebben nogal eens de neiging om met elkaar te lachen. Met kleine dingen. Staf lachte met de vrolijke kant van het leven tout court. Dat maakte hem voor mij zo bijzonder. Iemand die humor kan aanvullen met de nodige zin voor relativering geeft blijk van grote intelligentie. En dat kon hij. Staf was voor mij een man met een groot hart en een pittige kijk op de wereld rondom hem.
Een tiental jaren geleden stond ik tegen hem op training. Het ging er stevig aan toe bij de kumite want ik kende de reputatie van Staf en vooral dat je je niet moest gedragen alsof hij een al wat oudere man was. IJdelheid is des mensen… Op een bepaald moment zei hij: “en nu op snelheid”, waarna ik verbaasd en wel vierkant en stevig een mai geri binnen kreeg. Met een glimlach er bovenop. Een mens zou van minder nederig geworden zijn. Om deze en nog veel meer redenen zal Staf voor altijd een plek in mijn geheugen blijven hebben.
Oss sempai.

----------------

(Philippe Wattieaux, président JKA-Belgium)

C’est avec une grande tristesse que j’ai pris connaissance du décès de notre ami Gustaaf Cneuvels, c’était un personnage entier, jovial et chaleureux.
A chaque occasion de rencontre, Gustaaf avait le sourire et la main tendue. Le club Teku-Kan mais aussi la JKA Belgique perd un de ces amis.
Veuillez transmettre mes plus sincères condoléances à toute sa famille.

--------------

(Patrick Van de Vaerd)

Staf, mijne peet (eigenlijk was hij mijn petekind, maar da klonk beter), heeft tijdens zijn karatecarrière op velen een diepe indruk nagelaten. Van Miyazaki-shihan, die speciaal een omweg langs Gent maakte om zijn pasgeboren zoon aan hem te komen tonen, over de medeleden die zijn stevige afweren en tsuki’s mochten voelen, tot de senioren, welke hij door zijn gedrevenheid tot betere prestaties bracht, en de jongsten, bij wie hij als scheidsrechter steeds zowel winnaars als verliezers opbeurde.
En na de training kon hij een ganse groep aan zijn lippen binden met kleurrijke anekdotes die, zelfs na de tiende keer, nog altijd een plezier waren om te horen.

-------------

(Johan Troch)

Herinneringen aan mijn maat Staf:
- Ik wandel met enkele medestudenten van de Lindenlei naar het caravannetje op de Groentenmarkt waar Staf naar eigen zeggen "zijne show verkoopt" en ons enkele pakken friet. Tijdens het zouten krijgen ze ook gratis demonstratie van enkele supersnelle mae-geri's.
- Na pas zelf ingelijfd te zijn bij TEKU-KAN zie ik Staf op een avond na de training in Sleidinge zijn indrukwekkende, verontwaardigde intrede doen in de club. Hij was het namelijk afgestapt bij zijn vorige club na eens goed zijn gedacht te hebben gezegd. Voor mij ongeveer de enige keer dat ik Staf echt kwaad gezien heb.
- We zijn in de garage van Staf in Wondelgem tussen de emmers mayonaise en de dozen curryworsten kata's aan het intrainen als examenvoorbereiding. Nu en dan sneuvelt er een emmer.
- Staf krijgt van Françoise het compliment dat ze heel graag met hem traint, waar hij heel fier over is. Blijkt dat het de frietjesgeur is die de doorslag geeft, waar hij weer heel fier over is.
- Mijn tante vertelt me over de charmante matroos die in de jaren zestig in dancing "Rock & Roll" tussen de mensen flaneerde. Mijn 'Alain Delon periode' alsdus Staf.
- "Muurke" de zwarte kat van Staf hangt weer eens in de gordijnen tot groot ongenoegen van Simonne.
- Miyazaki Shihan laat zich naar de frituur in Gent rijden om Staf zijn pasgeboren zoon te komen tonen. De legendarische woorden van de Sensei na een iets mindere prestatie, 'Come back later!', gebruikt Staf om anderen te motiveren.
- Staf stapt de kleedkamer binnen en verwelkomt onze examensecretaris 'Mr. Moes'. Na enkele seconden hangt iedereen aan zijn lippen. Hoe ist met uw zoon, uw pa en u ma? Wie zich niet zo goed voelde is meteen opgebeurd. Ook de aanwezige niet-karatekas hebben al een glimlach op de mond. Wanneer Staf ergens binnenstapt weet je dat je gerust kan zijn.
Kom, ONE FOR THE ROAD, en toens zijme vuurt...

Uwe maat Johan.

------------------

(Johan Van Maele)

Staf, 'broeder', ik kende je tientallen jaren en zoals je altijd zelf zei: ”Broeders en zusters, kom ne keer hier, luistert ne keer, kom hier bij Staf, ‘k ga je wat vertellen...."

Wel, Staf, 'Sensei Cneuvels', ik ga je ook nog iets vertellen:
- ik zal je warme omarming bij je sterke verhalen missen,
- ik zal me het trainen met jou altijd herinneren,
- voor mij was je een warm kloppend hart van Tekukan en je blijft voor mij ook nu meer dan ooit Tekukan,
- we zullen over jou en je verhalen vertellen en deze doorgeven zodat je eeuwig Staf van Tekukan blijft.

----------------

(Andy Willaert)

Voor mij was Staf bij leven reeds een sensei op meerdere vlakken en ik sprak hem ook altijd zo aan. Als ik aan Staf denk herinner ik me wel honderd anekdotes, al dan niet met de nodige levenslessen aan gekoppeld. Twee ervan zou ik graag vertellen; een beetje lang, maar ja ...

Oess sensei Staf,
Ik heb toch lang moeten wikken en wegen alvorens de beslissing te nemen of ik beide onderstaande anekdotes wel openbaar zou maken in zijn volle glorie. Maar mijn inziens vormen ze een perfecte weerspiegeling van onze jarenlange relatie, waar ik steeds met een brede glimlach zal aan terug denken. Steeds opnieuw uitdagend en gekruid met een kleine kwinkslag, meer steeds to the point somehow.

Ik leerde je als 10-jarige snotneus kennen via mijn toenmalige schoolvriend Nico aan jouw frituur. Toen deed ik zelf nog geen karate, maar Nico wel en volgens hem moest ik je zeker leren kennen want je was 'nen echte zwarte gordel'. Later wist je me zelfs samen met Nico te overtuigen om ook met karate te beginnen: “Ge goat euzelve doar echt lieren verdedigen vent!”.
In den beginne begreep niemand waarom wij ’s middags altijd zo vroeg opnieuw moesten vertrekken van huis om terug naar school te gaan. Maar elke schooldag kwamen wij ’s middags op visite en werden wij met dezelfde woorden ontvangen: “Oess, de mannen!”, gevolgd door onze gezamenlijke: “Oess, de sensei!”. En meestal vertrokken wij elke keer opnieuw met een nieuwe levensles op zak (“Mannekes: luister ne kier goe naar Staf, want ‘k zal ne kier iets vertellen. …”) goedgemutst richting school. Meestal moesten we zelfs hard lopen of sprinten om er toch nog tijdig – tijdens het belgerinkel – te arriveren.
Zelfs toen Nico naar een andere school ging en bijgevolg verstek moest geven voor onze gezamenlijke visites, bleef ik trouw langskomen. So far, so good … tot ik op een middag aan de schoolpoort opgewacht werd door de prefect en onmiddellijk op appel moest komen bij de toenmalige onderdirecteur. Dit was iets waar iedereen op onze school bevreesd voor was. Op het appel komen bij de onderdirecteur kon alleen maar betekenen dat er ontzettend groot onheil op komst was …
Ik kreeg een vette nota met rode balpen in mijn schoolagenda voor mijn ouders, met het beleefde verzoek om dringend met hem contact op te nemen voor een persoonlijk onderhoud. Bleek dat hij op de ene of andere manier te weten was gekomen dat ik elke middag met 2 pale ale’s buiten kwam uit een caféetje aan de Vlasmarkt en hiermee richting Groentemarkt vertrok. Dit was jouw eerste, maar toch erg aangename kennismaking met mijn ouders.
Ik werd als 13-jarige verdacht van een dagelijkse portie alcoholverbruik. De man was beter eens meegegaan tot aan de frituur om te zien dat deze 2 pale ale’s steeds aan jou overhandigd werden en op een later tijdstip – tijdens het afsluiten van jouw werkzaamheden in de frituur – door jou vakkundig genuttigd werden. Ik werd vervolgens zeker nog gedurende één maand ‘gestalkt’ door mijn onderdirecteur om te kijken of ik die 2 pale ale’s in het geniep niet zelf achterover kieperde …
Maar uiteindelijk werd dit voorval op school geklasseerd onder de noemer: ‘relatie tussen leerling en sportinstructeur’. Toen ik later bij diezelfde onderdirecteur moest gaan om te vragen of ik één schooldag mocht missen om naar het wereldkampioenschap te Sunderland te gaan, was dit quasi onmiddellijk in kannen en kruiken: “Wat zeg je, één schooldag missen om naar een wereldkampioenschap karate te gaan!.” ”Ja meneer, ik doe zelf ook karate. Je weet wel, net zoals die man van de frituur.” “Ah zo … Tja, dat zal dan géén probleem zijn zeker!”.
Je vertelde dit verhaal wel honderden keren opnieuw aan mijn moeder: “Ritaatje, weet ge nog dat Andyke …”, zelfs aan één ieder die het al dan niet horen wilde, terwijl je mijn arm er bijna telkens opnieuw afkneep: “Nu moede ne kier goe luistere noar mij, ’k zal ne kier iets vertelle over den deze hier …”.

Jaren later was ik samen met een drinkebroer een “pak friet mé mayonaise” aan het eten in de vroege ochtend bij jouw frituur. Dat niet iedereen nog in staat was om de wereld met een heldere blik te observeren werd al snel duidelijk, toen er plots een erg struise jonge kerel zich eens wou laten gelden ten opzichte van de rest van de wereld.
Toen deze woesteling enkele voorbijkomende dames het leven ernstig begon lastig te maken, kwam de echte gentleman in jou boven: “Héla, moat … Kunde eu e beetje weren tegen de madammekes?”. Gevolg was uiteraard dat deze kerel eventjes van richting veranderde en met de nodige sterallures naar de frituur kwam. En toen, zou de diplomatie zijn werk wel doen …
Iedereen weet dat je altijd de nodige diplomatie aan de dag kon leggen om conflictsituaties naar je hand te zetten en deze uiteindelijk steeds tot een goed einde kon brengen zonder hierbij enig geweld te gebruiken. Een echte kruisbestuiving tussen een commerçant en een budo-krijger in hart en nieren.
Deze keer wist de woesteling echter maar van géén ophouden en begon zelfs fysiek agressief te worden langs de openstaande zijdeur van jouw frituur. Na enkele beleefde doch kordate waarschuwingen, volgde het ultieme exemplaar: “Moat, als ge neu nie stopt, goade ier subiet n’n trok op eu muele krijge!”. Dit was blijkbaar het signaal voor de woesteling om zijn eindoffensief in te zetten en hij stormde vol geweld op de open zijdeur van de frituur af. De jongeman was echter vergeten dat deze eiken zijdeur uit 2 delen bestond en dat hiervan enkel het bovenste deel openstond. Toen hij ter hoogte van de zijdeur kwam vloog het bovenste deel van de zijdeur dicht …
Je deed het bovenste deel van de zijdeur terug open en keek even naar buiten, waar de jongeheer volledig uitgeteld op de kasseien lag. Jouw repliek om deze situatie te evalueren zal ik echter nooit vergeten: “Eddet gezien? Startsnelheid, kimé, control en zanshin!” En je ging verder met frietjes bakken terwijl je er nog even vrolijk aan toevoegde voor de verbouwereerde dames: “Ladies, the show must go on! Den deze zal ulder nie mier ambeteren, peis’k.”.
Met moeite enkele ogenblikken later stopte een politiewagen met 2 agenten, die de jongeman meenamen met de woorden: “Gust, merci veur d'interventie!”. En weg waren ze. Verder geen woord van niemand! Alleen van jezelf: “Allé vent, eet eu friete moar up!”. En het leven ging blijkbaar gewoon verder … Sinds dat ogenblik voelde ik me steeds uitverkoren als ik op de training met jou mocht werken.

Ik zal jou echt missen, maar ik jou nooit of te nimmer vergeten. Dank voor alles!

En zoals steeds: “Oess sensei!”

-------------

(Ingrid Geinger)

In mijn geheugen ben je gegrifd .
Toen ik nog witte en daarne blauwe gordel was, herinner ik me nog steeds je luide en zelfzekere stem, die soms lachend en welgemeend riep "OSS SEMPAI - OSS SENSEI". Jje was overal een lach die te voorschijn kwam en als 'je Simonneke' erbij was glunderde je nog meer ...
later ben ik gestopt met Karate ,maar kwam ik nog geregeld naar het cafetaria met eerst Gudrun op de arm en daarna met Birgit op de arm . De intresse was steeds groot van jou naar 'de kids Van Labeke'.
Daarbij de stevige arm op mijn schouder, waarbij ik direct met evenwichtsoefeningen werd geconfronteerd .....( kind in arm en 'n stevige arm op schouder).
De intresse was ook steeds groot hoe de kids het deden in de zwemles ....Daarop volgt dan dat Gudrun het geluk kreeg jou te leren kennen ....in de Karate .
SENSEI STAF ik zal je missen maar niet vergeten .... Voor mij is je ziel heen gegaan ,zoals een vlinder die fladderd naar de zon (in het Grieks staat vlinder als betekenis voor de ziel). Dus telkens als ik een vlinder zie fladderen in de warme zonnestralen , denk ik aan jou STAF......SENSEI STAF.
De goede, eerlijke, vriendelijke, zorgzame man met stevige handdruk, stevige arm en een lach op je gezicht, om heimwee van te krijgen.
Simonneke , virtueel ben ik bij je en zou ik zeggen "hou je sterk", en die sterkte wens ik ook toe aan de familie...

--------------

(Leon Cneuvels)

Beste Tekukan leden,
na een zeer harde klap en als enige broer van Gust,wil ik jullie van harte mijn dank betuigen in deze zware tijden.

OESS !!!

-------------

(Roland Muys)

Beste vriend Staf,
Uw plots vertrek heeft me diep getroffen.
We hadden nog zoveel te vertellen en ik had nog zoveel van U te leren.
Waar U aanwezig was, waren de mensen vrolijk en werd er gelachen.
Het was leuk om dicht bij U te staan en Uw knipoog instinctief te beantwoorden.
Ik herinner me ook lang geleden de retraite van de zwarte gordels in Antoing waar Gij over mij waakte als een grote broer. En de jaren daarvoor als Tom en Veerle nog trainden en ze hun bekers in het stadhuis in ontvangst namen dan werd er telkens bij U aan ’t frietkot verslag uitgebracht.
Ik zal U missen Staf.
De manier waarop U me aansprak bij ’t binnenkomen van de sporthall of de dojo: … ach mijne moat Roland ! … of meneer Moes !
De laatste maand waren we nog verschillende keren samen.
Ik herinner me hoe de frieten & stoverij U smaakten op de laatste vergadering van de zwarte gordels. En Uw interesse naar mijn vakantie in Lapland : zeg Roland-tje stuur Mij ne keer een emailtje mee uw foto’s !
Op het clubkampioenschap zat ik bij U op dezelfde wedstrijdvloer. Op de receptie nadien vertelde U heel fier dat Ge dit jaar 75 jaar werd.
En de week nadien waren we samen op het clubexamen. Ik herinner me Uw waakzaamheid : alles in orde mee de papieren Roland, … ik wacht boven op u ! …
En we spraken af om eens samen te komen.
Staf ik zie U nog vertrekken na ’t examen : Roland-tje gij belt me van de week op hé …
De afspraak is helaas niet doorgegaan .
Dank U Staf voor de mooie momenten die we samen mochten meemaken.

-------------

(Ronny Joseph)

Staf is er niet meer. Dit laat niemand onberoerd.
Staf was iemand die iedereen, maar dan ook iedereen kon charmeren met zijn natuurlijke flair, steeds spontaan, nooit geforceerd. Een mopje hier, een kwinkslag daar, een bemoedigend schouderklopje en zijn hand eventjes op uw voorarm om te laten aanvoelen dat hij uw “copain” was. Bij een huldiging pinkte hij vaak een traantje weg. Een beer met een peperkoeken hartje.
Hij hield van ons en wij van hem. Wie hem gekend heeft, zal hem nooit vergeten.

-------------

(Chloé en Mathieu Scholier)

Dit zijn 2 gedichtjes voor Staf:

Beste Staf,
Je was een goede Sempai en je leerde me op een makkelijke manier meer karate bij!
En daarin was je een kei!
Met jou had iedereen LOL,
en iedereen zijn hart liep vol.
Je blijft een goede Sempai,
en dat vergeet ik nooit tot DETAIL!
We zullen je allemaal missen!!!
Dag Staf!

Een traan rolt
Langs mijn wang
Naar beneden waar
Mijn hand hem opvangt
Ze voelen warm aan
En zoekend naar goede
Moed wil er nog
Een naar beneden gaan
Mijn ogen kijken rond
Tasten angstig in het duister
Verlangend naar een droom
Waar ik veel geluk vond
En zo val ik in slaap
Dromen lukt niet
Maar wetend dat
Het morgen verder gaat

-------------------

(Patrick Van Labeke)

Beste Staf,
Zoals velen van ons heb ik je eerst leren kennen op training en aan je frietkot.
Toen je later op Zevergem kwam wonen werd het contact na de training iets gemakkelijker, ik nam je mee naar een zwemtraining van Gudrun of we ontmoeten elkaar op een terrasje.
Daar leerde ik een andere Staf kennen dan die op de karate, niet de lollekesheer maar iemand die echt geïnteresseerd was in zijn medemens, je vertelde dan ook zelf over je familie en de wandelclub.
Staf, ik zal je missen.

--------------

(Theo Lint)

Dag Staf,
Elk van ons, wij en ik die je mochten kennen, kunnen beschrijven wat je was, en uiten wie je voor ons blijft, vanuit die situaties die we samen deelden.
Naast het jaren samen trainen mocht ik je ook leren kennen in de wereld van de liefde voor de wandelingen,ook hier in de Kwaremontse heuvels, die je geregeld bezocht met je vrouw. Je “DO” was het eeuwige optimisme, recht uit het hart, altijd klaar voor een straf verhaal en een kwinkslag.
Je ‘koos voor het leven’ en op je plezante uitnodigende manier was je geïnteresseerd
in het leven van anderen met de nodige spitsvondige relativerende humor. Iedereen kende jou en jij wist van iedereen veel.
Een monument van een man is niet meer, maar het standbeeld blijft.

---------------

(Franky Thaets - No Ichigo Landegem)

Onze innige deelneming aan alle Teku - Kanners met het verlies van collega karateka en vriend Staf.
Wij zullen altijd goede herinneringen overhouden aan Staf, want met Staf was er altijd gegarandeerd leute en plezier.
Oss.

---------------

(Jos De Lannoy - Koero Obi Evergem)

We rouwen voor Sempai Staf.
Innige deelneming aan familie en vrienden.

----------------

(Ann Goemaere)

Ik kan het maar niet geloven dat jij Staf, ons zonnetje bij Teku-kan, ons zo vroeg hebt verlaten.
Ik herinner me nog het moment dat ik in 2006 bij Electrabel aan de slag ging en je schoonzoon Luc leerde kennen. We hadden ineens een heleboel meer te vertellen, uiteraard met goede sappige verhalen die erbij kwamen kijken.
Toen ik examen 4e Kyu deed en ik mijn kata opnieuw moest doen, stond jij klaar om me nog enkele gouden tips te geven voor ik het nog eens mocht proberen.
Als er iemand ons kon opbeuren, dan was jij het wel. Ik zag je laatst op de nieuwjaarsreceptie in het GUSB en je zag er zoals altijd goed uit.
Ik zal je verhalen missen, je mopjes, je Gentste wijsheden. Je was een groot man met een gouden hart.
Oess Sempai.

---------------

(Françoise Moureau, Yves, Julie, Alix)

Staf,
Toen ik na jaren terugkwam in de club en je terugzag dacht ik: Staf is nog geen haar veranderd (behalve misschien hier en daar een beetje (gr)wijzer :-) ), nog steeds even grappig en met veel humor.
Je had voor ieder een vriendelijk woord, een grappige anekdote.
Een van de eerste dingen die je me vertelde was waarom ik vroeger graag met je trainde (zie herinneringen van sempai Johan) Met Yves vertelde je graag over je wedervaren in het leger.
We zijn geschrokken van je plots heengaan maar de mooie herinneringen aan jou blijven we koesteren.
We willen ook ons medeleven betuigen aan Simonne en familie
OESS Sempai Staf

-----------------

(Peter De Wilde)

Ik zal Staf altijd herinneren als iemand met een ongelofelijke positieve instelling.
Zelfs al was het leven eens minder plezant, Staf wist het toch weer een draai te geven en met zijn humor was de relativiteit direct duidelijk.
Zijn sociale vaardigheden zijn moeilijk te overschatten.
Alhoewel Staf veel te vroeg moest gaan, was het gelukkig een snelle dood. Nadeel is zeker dat hij niets kon voorbereiden. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat hij ook dat nog een positieve draai zou gegeven hebben.
Maar ja, zo werk dat niet: op je eigen uitvaart ben je alleen in de gedachten aanwezig van zij die hier nog even blijven.
Ik neem mij alleszins voor, Staf, te helpen uw positivisme in stand te houden.

------------------

(Waut Van den Abbeele)

Staf,
Ik kan nog altijd niet geloven dat je weg bent. De ene moment achter de training staan babbelen, de andere moment weg.
Ik heb altijd steun, raad en hulp kunnen vragen. Respect was iets dat je altijd kreeg.
Teku-kan verliest 1 van zijn pilaren. Maar in ieder van ons zal er een stukje Staf terug te vinden zijn.
Bedankt voor alles.
OESS

------------------

'Carl U. Lux (Wuppertal (D), oud-lid van GUKK)

Mijn oprechte deelneming met de dood van Sensei Staf en met de groote verlies, die jullie hebben geleden. Ik herinner me hem.

-----------------

(Kim Schynkels)

Mijn eerste herinnering van Sempai Staf is als hij scheidsrechter was op één van mijn eerste wedstrijden. Ik was toen preminiem en best zenuwachtig. Toen de kamp gedaan was keek ik vol verwachting naar scheidsrechter Staf. Zijn reactie was prompt "Tes nie omdadde schuun kijkt noar mij, dadde goat winnen eh"
Stafke, ik had nooit verwacht toen ik 3 weken geleden afscheid van je nam, dat dit de laatste keer zou zijn... Zoals als velen hier prijs ik mezelf gelukkig om zo een mooi mens te hebben gekend, vol levensvreugde. Als ik aan jou terugdenk zal dat dan ook met een glimlach zijn.